આભાસી સુખનો અંધકાર

🌐 આ લેખ અન્ય ભાષામાં વાંચો:
English: The Darkness of an Illusory Pleasure
हिंदी: आभासी सुख का अंधकार

સિદ્ધાર્થ અને અંજલીની એક એવી વ્યથા, જેમાં અંતર મોબાઈલથી નહીં, મનથી વધ્યું હતું

અમદાવાદના એક શાંત વિસ્તારમાં આવેલી તેમની નાની-સી ફ્લેટની બારીમાંથી રાત્રિના શહેરની લાઇટ્સ દેખાતી હતી. ઘરમાં બે બાળકો ઊંઘી ગયા હતા. અંજલી પણ પથારીમાં પડી હતી, પરંતુ તેની આંખોમાં ઊંઘ નહોતી.

તેની બાજુમાં સિદ્ધાર્થ હતો.

પણ જાણે નહોતો.

છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી આ જ તેમની રાત્રિ બની ગઈ હતી.

ક્યારેક સિદ્ધાર્થ મોબાઈલમાં વ્યસ્ત રહેતો અને પછી મોડેથી સૂતો. ક્યારેક તે અંજલીથી થોડો દૂર થઈને પથારીમાં પડી જતો. અંજલી શરૂઆતમાં આ બધું સામાન્ય થાક માનતી હતી.

છેવટે લગ્નને સાત વર્ષ થયા હતા. બે બાળકો, ઘર, ઓફિસ, જવાબદારીઓ—જીવન બદલાય તો સંબંધોમાં થોડો ફેરફાર આવે, એ સ્વાભાવિક જ હતું.

પરંતુ અંજલીને ધીમે ધીમે સમજાવા લાગ્યું કે અહીં માત્ર થાકની વાત નહોતી.

ક્યારેક તે સિદ્ધાર્થની નજીક જતી ત્યારે તે જાણે અજાણતાં પોતાને દૂર કરી લેતો.

ક્યારેક અંજલીને લાગતું કે કદાચ તે હવે સિદ્ધાર્થને પહેલાં જેવી ગમતી નથી.

અને આ વિચાર તેના મનમાં ધીમે ધીમે મૂળ પકડતો ગયો.

લગ્નના શરૂઆતના ત્રણ વર્ષ તેમની જિંદગીના સૌથી સુંદર વર્ષો હતા.

સિદ્ધાર્થ અને અંજલી વચ્ચે વાતો હતી, હાસ્ય હતું, સ્પર્શ હતો અને એકબીજા માટેનો સ્વાભાવિક આકર્ષણ હતો. બંને કામના થાક વચ્ચે પણ એકબીજા માટે સમય કાઢી લેતા.

પછી બીજા બાળકનો જન્મ થયો.

અંજલીનું જીવન જાણે બાળકોની આસપાસ જ ફરી વળ્યું. દિવસભર ઘરકામ, બાળકની સંભાળ, ઊંઘની અછત અને સતત દોડધામ.

રાત્રે પથારીમાં પહોંચતી ત્યારે તેનું શરીર થાકી ચૂક્યું હોય.

સિદ્ધાર્થને પણ ઓફિસનો તણાવ હતો. ઘણી વખત તે રાત્રે એકલો જાગતો રહેતો.

શરૂઆતમાં તેણે મોબાઈલમાં અશ્લીલ સામગ્રી જોવાનું માત્ર થોડા સમય માટેનું ધ્યાન ભટકાવવાનું સાધન માન્યું.

“આટલું તો કંઈ નથી,” તે પોતાને સમજાવતો.

પરંતુ ધીમે ધીમે એ થોડો સમય વધુ થવા લાગ્યો.

પછી રોજ થવા લાગ્યો.

અને એક દિવસ તેને સમજાયું કે રાત્રિના એકાંતમાં મોબાઈલ તેની રાહ જોતો હોય એવું તેને લાગવા માંડ્યું હતું.

સ્ક્રીન પર મળતું ઉત્તેજન સરળ હતું. તેમાં કોઈ સંકોચ નહોતો, કોઈ ભાવનાત્મક વાતચીત નહોતી, કોઈ અપેક્ષા નહોતી અને સૌથી મહત્વની વાત—ત્યાં તેને પોતાની જાત વિશે નિષ્ફળ થવાનો ડર પણ નહોતો.

વાસ્તવિક સંબંધમાં પાછો ફરતાં આ જ બાબત મુશ્કેલી બની.

એક રાત્રે અંજલીએ હિંમત કરીને પૂછ્યું,

“સિદ્ધાર્થ, તમે મારાથી દૂર કેમ થઈ રહ્યા છો?”

સિદ્ધાર્થ ચૂપ રહ્યો.

“મારામાં કંઈ ખામી છે?” અંજલીએ ધીમેથી પૂછ્યું.

આ પ્રશ્ન સાંભળીને સિદ્ધાર્થની અંદર કંઈક તૂટી ગયું.

તે જાણતો હતો કે અંજલી પોતાને દોષ આપી રહી હતી.

જ્યારે હકીકતમાં સમસ્યા એટલી સરળ નહોતી.

તેની આંખો નીચે થઈ ગઈ.

“અંજલી… વાત તારી નથી.”

“તો પછી શું છે?”

ઘરમાં થોડા સમય માટે સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.

પછી સિદ્ધાર્થે પહેલી વાર પોતાની વાત ખુલ્લી કરી.

તેણે કહ્યું કે છેલ્લા કેટલાક સમયથી તે પોર્નોગ્રાફી જોવામાં ઘણો સમય પસાર કરવા લાગ્યો હતો. હવે સ્ક્રીન સામે તેને ઉત્તેજના અનુભવાતી હતી, પરંતુ પત્નીની નજીક આવતાં તે ઘણી વખત ચિંતિત થઈ જતો કે કદાચ તે યોગ્ય રીતે પ્રતિસાદ આપી શકશે નહીં.

આ ડર પોતે જ તેના માટે વધુ દબાણ બની ગયો હતો.

અંજલી લાંબા સમય સુધી કંઈ બોલી નહીં.

તેને દુઃખ થયું હતું.

પરંતુ એ રાત્રે પહેલી વાર તેને સમજાયું કે સિદ્ધાર્થ તેને ઇચ્છતો નથી એવું માનવું કદાચ આખી હકીકત નહોતી.

બીજા દિવસે બંનેએ નક્કી કર્યું કે તેઓ આ સમસ્યાને છુપાવશે નહીં.

તેઓએ sexual counseling માટે સલાહ લીધી.

ત્યાં તેમને સમજાવવામાં આવ્યું કે આવી સ્થિતિને માત્ર એક જ કારણથી સમજવી યોગ્ય નથી. લાંબા સમયનો તણાવ, ઊંઘની અછત, સંબંધમાં આવેલી દૂરી, performance અંગેનો ભય અને સમસ્યારૂપ પોર્ન ઉપયોગ જેવા અનેક પરિબળો વ્યક્તિના જાતીય અનુભવને અસર કરી શકે છે.

સિદ્ધાર્થને પોતાની આદત વિશે શરમ અનુભવવાને બદલે તેને સમજવાની જરૂર હતી.

અંજલીને પણ પોતાની સુંદરતા કે સ્ત્રી તરીકેની કિંમત અંગે શંકા કરવાનું બંધ કરવાની જરૂર હતી.

બંને માટે counselingનો એક મહત્વનો ભાગ હતો—એકબીજાને દોષ આપવાને બદલે પોતાની વાત સાંભળવી.

તેમણે નક્કી કર્યું કે મોબાઈલનો ઉપયોગ ધીમે ધીમે નિયંત્રિત કરશે, રાત્રિના સમયને ફરીથી સાથે પસાર કરશે અને શારીરિક નજીકતા માટે કોઈ દબાણ નહીં બનાવે.

પ્રથમ થોડા અઠવાડિયામાં બધું બદલાઈ ગયું નહોતું.

કેટલીક રાત્રે સિદ્ધાર્થ ફરી ચિંતિત થતો.

કેટલીક રાત્રે અંજલીના મનમાં જૂના પ્રશ્નો પાછા આવતા.

પરંતુ હવે બંને વચ્ચે મૌન નહોતું.

એક રાત્રે બાળકો ઊંઘી ગયા પછી સિદ્ધાર્થે મોબાઈલ ટેબલ પર મૂકી દીધો.

અંજલી તેની બાજુમાં આવીને બેઠી.

કોઈ અપેક્ષા નહોતી.

કોઈ પરીક્ષા નહોતી.

કોઈ “આજે બધું સારું થવું જ જોઈએ” એવો દબાણ નહોતો.

માત્ર બે માણસો હતા—જેઓ થોડા સમય પહેલાં એકબીજાની બાજુમાં રહીને પણ એકલા પડી ગયા હતા.

સિદ્ધાર્થે ધીમેથી અંજલીનો હાથ પકડી લીધો.

અંજલી કંઈ બોલી નહીં.

પરંતુ આ વખતે તેની આંખોમાં જે આંસુ આવ્યા, તેમાં માત્ર દુઃખ નહોતું.

થોડી આશા પણ હતી.

તેમની સમસ્યા એક રાત્રામાં પૂરી થઈ નહોતી.

પરંતુ તેમણે એક મહત્વનું અંતર પાર કર્યું હતું—એકબીજાથી છુપાવવાનું અંતર.

સંકોચ છોડો

દાંપત્ય કે જાતીય જીવનમાં આવતી મુશ્કેલીને લઈને શરમ અનુભવવી સ્વાભાવિક હોઈ શકે છે, પરંતુ લાંબા સમય સુધી તેને મનમાં દબાવી રાખવાથી ગૂંચવણ વધી શકે છે.

સમસ્યાને સમજવી

જાતીય નજીકતામાં આવેલી મુશ્કેલી પાછળ એકથી વધુ કારણો હોઈ શકે છે. સંબંધની સ્થિતિ, માનસિક દબાણ, ઊંઘ, જીવનશૈલી, શારીરિક પરિબળો અને ડિજિટલ જાતીય સામગ્રીનો સમસ્યારૂપ ઉપયોગ—આ બધાની વ્યક્તિગત રીતે તપાસ જરૂરી હોઈ શકે છે.

પત્ની કે પતિમાંથી કોઈ એકને તરત દોષી માનવાને બદલે સમસ્યાને બંને સાથે મળીને સમજવી વધુ મહત્વની છે.

યોગ્ય સલાહ લેવી

જો આવી મુશ્કેલી વારંવાર રહે, વ્યક્તિને distress થાય અથવા દાંપત્યજીવન પર અસર થવા લાગે, તો યોગ્ય તબીબી અથવા sexological assessment લેવું યોગ્ય છે.

સારવાર / કાઉન્સેલિંગ

પરિસ્થિતિ પ્રમાણે sexual counseling, couple counseling, psychological support અથવા અન્ય વ્યક્તિગત સારવારની જરૂર પડી શકે છે. યોગ્ય અભિગમ દરેક વ્યક્તિમાં અલગ હોઈ શકે છે.

વ્યક્તિગત અભિગમ

સિદ્ધાર્થ અને અંજલીની વાર્તા દરેક દંપતી માટે એકસરખો જવાબ નથી. પરંતુ તે એક વાત જરૂર યાદ અપાવે છે—સમસ્યા છુપાવવાથી અંતર વધે છે, જ્યારે સમજણ અને સંવાદથી તેને સમજવાનો રસ્તો ખુલી શકે છે.