અંતર અને આત્મીયતા: એક નવી શરૂઆત

🌐 આ લેખ અન્ય ભાષામાં વાંચો:
English: Distance and Intimacy: A New Beginning
हिंदी: दूरी और आत्मीयता: एक नई शुरुआत

નિલેશ અને શિલ્પાના લગ્નને ત્રણ વર્ષ પૂરાં થયાં હતાં.

ત્રણ વર્ષમાં તેમણે એકબીજા સાથે ઘણું વહેંચ્યું હતું—હાસ્ય, નાની-મોટી નારાજગીઓ, લાંબી વાતો, સપનાં અને એકબીજાની નજીક આવવાની એ મીઠી લાગણી, જેમાં શબ્દોની જરૂર ઓછી પડે.

બંને વચ્ચે પ્રેમ હતો. સમજણ હતી. અને સૌથી મહત્વની વાત—એકબીજા માટે જગ્યા હતી.

પરંતુ જીવન હંમેશાં એક જ ગતિએ આગળ વધતું નથી.

શિલ્પા જ્યારે ગર્ભવતી થઈ ત્યારે તેમના જીવનમાં એક નવો અધ્યાય શરૂ થયો. ડૉક્ટરની સલાહ, શિલ્પાની તબિયત અને ગર્ભાવસ્થાની સ્વાભાવિક જરૂરિયાતોને ધ્યાનમાં રાખીને છેલ્લા મહિનાઓમાં તેમના શારીરિક સંબંધોમાં થોડો વિરામ આવ્યો.

બંનેએ તેને સહજ રીતે સ્વીકારી લીધો.

તેમને લાગ્યું હતું—

“બાળક આવી જશે પછી ફરીથી બધું ધીમે ધીમે સામાન્ય થઈ જશે.”

પરંતુ બાળક સાથે માત્ર ખુશીઓ જ નથી આવતી.

જવાબદારીઓ પણ આવે છે.

અને ક્યારેક એ જવાબદારીઓ વચ્ચે પતિ-પત્ની માટેનો પોતાનો સમય ક્યાંક પાછળ રહી જાય છે.

---

આરવ આવ્યો અને જીવનની ગતિ બદલાઈ ગઈ

નાનકડો આરવ જ્યારે તેમના જીવનમાં આવ્યો ત્યારે ઘર જાણે હાસ્યથી ભરાઈ ગયું.

તેના નાનકડા હાથ, નિર્દોષ ચહેરો અને રાત્રે ઊંઘમાંથી અચાનક આવતો રડવાનો અવાજ—બધું જ નવું હતું.

પરંતુ શિલ્પા માટે પ્રસૂતિ પછીનો સમય સરળ નહોતો.

શરીર હજુ નબળું હતું.

હોર્મોન્સમાં ફેરફારો ચાલી રહ્યા હતા.

દિવસ-રાત બાળકને ફીડ કરાવવું, તેને સંભાળવું, કપડાં બદલવા, ઊંઘાડવું અને તેની નાની-નાની જરૂરિયાતો પૂરી કરવી—આ બધામાં આખો દિવસ ક્યાં પસાર થઈ જાય તેની ખબર જ ન પડતી.

નિલેશ પણ હવે માત્ર પતિ નહોતો રહ્યો.

તે પિતા બન્યો હતો.

ઓફિસની જવાબદારી, ઘરનું ધ્યાન અને આરવ માટેની નવી જવાબદારીઓ વચ્ચે તેનો સમય પણ ટૂંકો પડતો ગયો.

રાત્રે બંને એક જ રૂમમાં સૂતા.

એક જ ઘરમાં રહેતા.

એકબીજાને પ્રેમ પણ કરતા.

પરંતુ ઘણી વાર બંને એટલા થાકેલા હોય કે વાત કરવાની શક્તિ પણ બચતી નહીં.

આ રીતે દિવસો અઠવાડિયામાં અને અઠવાડિયા મહિનામાં બદલાતા ગયા.

અને જોતજોતામાં—

૧૪-૧૫ મહિના વીતી ગયા.

આટલા લાંબા સમયથી બંને વચ્ચે શારીરિક નિકટતા થઈ જ નહોતી.

પ્રેમ હતો.

પરંતુ પ્રેમને વ્યક્ત કરવા માટેનો સમય જાણે ક્યાંક ખોવાઈ ગયો હતો.

---

પ્રસૂતિ પછી ફરીથી નજીક આવવું — પ્રેમ સાથે થોડી કાળજી પણ

આટલા લાંબા અંતર પછી ફરીથી એકબીજાની નજીક આવવાની ઇચ્છા થવી સ્વાભાવિક છે. પરંતુ અહીં એક વાત ખૂબ મહત્વની છે—પ્રસૂતિ પછી શારીરિક નજીકતા માટે માત્ર સમય પસાર થવો પૂરતો નથી; માતાનું શરીર અને મન બંને તૈયાર હોવું જરૂરી છે.

સામાન્ય પ્રસૂતિ હોય કે સિઝેરિયન, દરેક સ્ત્રીની recovery અલગ હોય છે.

પ્રસૂતિ પછીનું રક્તસ્રાવ, ટાંકા અથવા સર્જરીનો ઘા, દુખાવો, થાક, યોનિમાર્ગમાં અસ્વસ્થતા અથવા શુષ્કતા, સ્તનપાનને કારણે થતા હોર્મોનલ ફેરફારો અને સૌથી મહત્વનું—સ્ત્રીની પોતાની ઈચ્છા અને આરામ—આ બધું ધ્યાનમાં લેવું જરૂરી છે.

એટલે “હવે તો ઘણો સમય થઈ ગયો છે” એવું વિચારીને ઉતાવળ કરવી યોગ્ય નથી.

જો શિલ્પાને દુખાવો હોય, રક્તસ્રાવ ચાલુ હોય, ઘા કે ટાંકા અંગે તકલીફ હોય, તાવ અથવા ચેપના લક્ષણો હોય, કે તે માનસિક રીતે તૈયાર ન હોય, તો બંનેએ થોભવું અને જરૂર પડે ત્યારે સ્ત્રીરોગ નિષ્ણાતની સલાહ લેવી વધુ સલામત છે.

અને નજીકપણામાં એક વાત હંમેશાં બંને માટે સમાન રહેવી જોઈએ—

સંમતિ.

પતિની ઈચ્છા જેટલી મહત્વની છે, એટલી જ પત્નીની ઈચ્છા અને આરામ પણ મહત્વના છે.

ક્યારેક સ્ત્રી પતિને ખુશ કરવા માટે “હા” કહી દે, પરંતુ અંદરથી હજી તૈયાર ન હોય. આવી સ્થિતિમાં ઉતાવળ કરતાં વાતચીત કરવી વધુ સુંદર શરૂઆત બની શકે છે.

નજીકપણું ત્યારે જ સાચી આત્મીયતા બને છે જ્યારે તેમાં પ્રેમ, સંમતિ, આરામ અને સલામતી—ચારેય સાથે હોય.

---

તે વરસાદી રાત

એક શુક્રવારની રાત હતી.

આરવ તે દિવસે થોડો વહેલો સૂઈ ગયો હતો.

બહાર ધીમો વરસાદ પડી રહ્યો હતો.

બારીમાંથી આવતી ઠંડી હવા અને વરસાદનો અવાજ ઘરમાં એક અલગ જ શાંતિ પાથરી રહ્યા હતા.

ઘણા સમય પછી નિલેશ અને શિલ્પાને એકબીજા માટે થોડો સમય મળ્યો હતો.

પહેલા વાતો થઈ.

પછી હાસ્ય આવ્યું.

પછી જૂની યાદો.

અને વાતો કરતાં કરતાં બંને ફરી એકબીજાની નજીક આવવા લાગ્યા.

૧૫ મહિનાના લાંબા અંતર પછી બંનેના મનમાં પણ એક અજાણી ઉત્સુકતા હતી.

નિલેશ ઉત્સાહિત હતો.

પરંતુ જેમ જેમ તે શિલ્પાની નજીક આવ્યો, તેમ તેમ તેના મનમાં વિચારોની ગતિ વધી ગઈ.

“આટલા લાંબા સમય પછી હું બરાબર કરી શકીશ?”

પછી બીજો વિચાર આવ્યો—

“શિલ્પાનું શરીર હજી સંપૂર્ણ રીતે સ્વસ્થ થયું હશે? તેને કોઈ તકલીફ તો નહીં થાય?”

અને ત્યારબાદ સૌથી મોટો પ્રશ્ન—

“શું તે ખરેખર તૈયાર છે કે માત્ર મને ખુશ કરવા માટે હા કહી રહી છે?”

એક વિચાર.

પછી બીજો.

પછી ત્રીજો.

અને થોડા જ સમયમાં નિલેશનું મન એ ક્ષણમાં રહેવાને બદલે પ્રશ્નોના જાળામાં ફસાઈ ગયું.

તેનો ઉત્સાહ ગભરાટમાં બદલાવા લાગ્યો.

શરીર શરૂઆતમાં સાથ આપતું હતું, પરંતુ મનમાં ચાલતી ચિંતા વધતાં ઉત્થાન ટકાવી રાખવામાં મુશ્કેલી થવા લાગી.

નિલેશે વધુ પ્રયત્ન કર્યો.

પણ જેટલો પ્રયત્ન વધતો ગયો, એટલી જ ગભરાટ વધી.

અને અંતે તેણે પ્રયત્ન છોડી દીધો.

તે શાંતિથી પથારીમાં બીજી તરફ મોઢું કરીને સૂઈ ગયો.

શિલ્પા કંઈ બોલી નહીં.

પણ તે રાતે બંનેના મનમાં કંઈક તૂટી ગયું હતું.

---

એક જ પથારીમાં બે અલગ દુનિયા

આ ઘટનાના બીજા દિવસથી ઘરમાં એક અજાણ્યું મૌન આવી ગયું.

શિલ્પા કંઈ પૂછતી નહીં.

નિલેશ કંઈ કહેતો નહીં.

પરંતુ બંને પોતાના-પોતાના જવાબો શોધી રહ્યા હતા.

શિલ્પા જ્યારે એકલી અરીસાની સામે ઊભી રહેતી ત્યારે તેની નજર પોતાના શરીર પર અટકી જતી.

પ્રસૂતિ પછી વજન થોડું વધી ગયું હતું.

પેટ પર સ્ટ્રેચ માર્ક્સ હતા.

શરીર પહેલાં જેવું લાગતું નહોતું.

અને ધીમે ધીમે એક વિચાર તેના મનમાં ઘર કરવા લાગ્યો—

“હવે હું પહેલાં જેવી આકર્ષક નથી રહી.”

પછી બીજો વિચાર આવ્યો—

“કદાચ નિલેશને હવે મારામાં પહેલાં જેટલો રસ નથી.”

અને અંતે—

“કદાચ આપણો પ્રેમ પણ ઓછો થઈ ગયો છે.”

બીજી તરફ નિલેશ પણ શાંતિમાં નહોતો.

તે પોતાના મનમાં જ પોતાને દોષ આપતો હતો.

“હું એક પુરુષ તરીકે નિષ્ફળ ગયો.”

“મને તો જાણે બધું ભૂલી જ ગયું.”

“આટલા લાંબા ગેપ પછી મારો આત્મવિશ્વાસ જ રહ્યો નથી.”

બંને એક જ છત નીચે રહેતા હતા.

એકબીજાથી માત્ર થોડા ફૂટ દૂર.

પણ મનની અંદર જાણે માઈલોનું અંતર ઊભું થઈ ગયું હતું.

ક્યારેક સંબંધમાં સૌથી મોટું અંતર બે શરીર વચ્ચે નથી હોતું.

તે બે મન વચ્ચે હોય છે.

---

સંવાદનો નાનો સેતુ

એક રવિવારની સાંજ હતી.

તે દિવસે આરવને શિલ્પાની મમ્મી થોડા કલાકો માટે પોતાની સાથે લઈ ગયા હતા.

ઘરમાં પહેલી વાર લાંબા સમય પછી સંપૂર્ણ શાંતિ હતી.

નિલેશે જોયું કે શિલ્પા બાલ્કનીમાં એકલી બેઠી હતી.

તેના ચહેરા પર ઉદાસી હતી.

નિલેશ થોડો સમય દૂર ઊભો રહ્યો.

પછી તેણે રસોડામાં જઈને બે કપ કોફી બનાવી.

બે કપ લઈને તે ધીમેથી શિલ્પાની બાજુમાં જઈને બેઠો.

થોડી ક્ષણ બંને ચૂપ રહ્યા.

પછી નિલેશે શિલ્પાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.

“શિલ્પા… મારે તને કંઈક કહેવું છે.”

તેનો અવાજ થોડો ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

શિલ્પાએ તેની સામે જોયું.

તેની આંખોમાં પાણી હતું.

“શું વાત છે, નિલેશ?”

થોડી ક્ષણ અટકીને તેણે ધીમેથી પૂછ્યું—

“તને હવે હું ગમતી નથી… એટલે ને?”

નિલેશ ચોંકી ગયો.

“ના! આ તું શું બોલે છે?”

તેના અવાજમાં આશ્ચર્ય હતું.

“તું તો મારું જીવન છે.”

શિલ્પાની આંખોમાંથી આંસુ સરકી પડ્યાં.

“તો પછી એ રાત્રે…?”

નિલેશે ઊંડો શ્વાસ લીધો.

કદાચ પહેલી વાર તેણે પોતાના મનની આખી વાત બોલવાનું નક્કી કર્યું.

“શિલ્પા… વાંક તારો નથી.”

તે થોડી ક્ષણ ચૂપ રહ્યો.

“હકીકતમાં એ રાત્રે હું જ ખૂબ ડરી ગયો હતો.”

શિલ્પા શાંતિથી સાંભળતી રહી.

“૧૫ મહિના પછી હું ખૂબ નર્વસ હતો. મને ડર હતો કે તને કોઈ તકલીફ થશે. મને ડર હતો કે હું તને સંતોષ નહીં આપી શકું. અને આ બધું વિચારતા-વિચારતા હું એટલો ગભરાઈ ગયો કે મારું શરીર જ સાથ આપી શક્યું નહીં.”

તેની આંખો નીચે ઝૂકી ગઈ.

“મને એવું લાગ્યું કે કદાચ હું ભૂલી ગયો છું કે તારી સાથે પ્રેમ કેવી રીતે વ્યક્ત કરવો.”

શિલ્પાએ થોડા સમય સુધી કંઈ કહ્યું નહીં.

પછી જાણે તેના મન પરથી કોઈ મોટો ભાર ઉતરી ગયો હોય તેમ તેણે લાંબો શ્વાસ લીધો.

તે ધીમેથી નિલેશના ખભા પર માથું મૂકી દીધું.

“ઓહ નિલેશ…”

તેનો અવાજ ભીનો હતો.

“હું તો એવું વિચારતી હતી કે મારા શરીરને કારણે તને મારાથી સૂગ ચડે છે.”

નિલેશે તરત તેની તરફ જોયું.

“એવું ક્યારેય નથી.”

શિલ્પા બોલતી રહી—

“મને લાગતું હતું કે કદાચ તારો પ્રેમ ઓછો થઈ ગયો છે.”

નિલેશે તેને પોતાની નજીક ખેંચી.

“ના શિલ્પા. તારા શરીરે આપણા બાળકને જન્મ આપ્યો છે. એ શરીર માટે મને તારા પર ગર્વ છે.”

થોડી ક્ષણ બંને ચૂપ રહ્યા.

પછી નિલેશે ધીમેથી કહ્યું—

“માત્ર… આ લાંબા અંતરને કારણે મારો આત્મવિશ્વાસ ડગી ગયો હતો.”

એ ક્ષણે કદાચ બંનેને સમજાયું—

સમસ્યા તેમના પ્રેમમાં નહોતી.

સમસ્યા એ હતી કે બંને પોતાના મનમાં કંઈક એવું માની બેઠાં હતાં, જે હકીકત જ નહોતું.

---

“Sex” નહીં, “Intimacy”ને ફરીથી શોધવી

તે સાંજે બંનેએ એક નિર્ણય લીધો.

હવે તેઓ ઉતાવળ નહીં કરે.

કોઈ લક્ષ્ય નહીં રાખે.

કોઈ પરીક્ષા નહીં લે.

તેમણે નક્કી કર્યું કે થોડા સમય માટે “Sex” કરતાં “Intimacy — આત્મીયતા” પર વધારે ધ્યાન આપશે.

ક્યારેક માત્ર હાથ પકડીને બેસશે.

ક્યારેક એકબીજાને ભેટીને સૂશે.

ક્યારેક લાંબી વાતો કરશે.

ક્યારેક માત્ર એકબીજાની નજીક બેસીને શાંતિ અનુભવશે.

અને જ્યારે બંનેને યોગ્ય લાગશે ત્યારે ધીમે ધીમે શારીરિક નજીકપણાની તરફ આગળ વધશે.

નિલેશે પોતાના મનમાંથી “મારે પરફોર્મ કરવું જ છે” એવો ભાર ઉતારવાનો પ્રયાસ કર્યો.

શિલ્પાએ પણ તેને એક વાત ખૂબ સ્પષ્ટ રીતે કહી—

“મારે કોઈ ઉતાવળ નથી.”

આ ચાર શબ્દો કદાચ નિલેશ માટે કોઈ દવા કરતાં વધારે શાંતિ લઈને આવ્યા.

---

ધીમે ધીમે પાછું ફરતું નજીકપણું

કેટલાક સંબંધોમાં નજીકપણું એક જ રાત્રે પાછું આવતું નથી.

તે નાના સ્પર્શોથી પાછું આવે છે.

એક હળવું સ્મિત.

એક કપ ચા.

એકબીજાનો હાથ પકડવો.

બાળક સૂઈ જાય પછી પાંચ મિનિટ શાંતિથી વાત કરવી.

અને ક્યારેક કોઈ કારણ વગર ગળે મળવું.

નિલેશ અને શિલ્પા માટે પણ એવું જ બન્યું.

ધીમે ધીમે નિલેશનો આત્મવિશ્વાસ પાછો આવવા લાગ્યો.

શિલ્પાને પોતાના શરીર વિશે ફરીથી સ્વીકારની લાગણી થવા લાગી.

બંનેએ સમજ્યું કે પ્રસૂતિ પછી શરીર બદલાય છે.

જીવન બદલાય છે.

ઊંઘ બદલાય છે.

જવાબદારીઓ બદલાય છે.

અને આ બધાની વચ્ચે પતિ-પત્ની તરીકે એકબીજાને ફરીથી શોધવાની જરૂર પડી શકે છે.

થોડા અઠવાડિયા પછી, જ્યારે બંને ફરીથી શારીરિક રીતે નજીક આવ્યા, ત્યારે વાતાવરણમાં પહેલાં જેવી ગભરાટ નહોતી.

કોઈ પરીક્ષા નહોતી.

કોઈ સમયમર્યાદા નહોતી.

કોઈ “સફળ થવું જ જોઈએ” એવો ભાર નહોતો.

માત્ર બે લોકો હતા—

જે લાંબા અંતર પછી ફરીથી એકબીજાને સમજવા લાગ્યા હતા.

આ વખતે નજીકપણામાં માત્ર શરીર નહોતું.

તેમાં વિશ્વાસ હતો.

સમજણ હતી.

અને સૌથી વધારે—

પ્રેમ હતો.

૧૫ મહિનાનો અંતરાલ જાણે ધીમે ધીમે ઓગળી ગયો હતો.

અને તેમનો સંબંધ પહેલાં કરતાં પણ વધુ ઊંડો બની ગયો હતો.

---

ક્યારેક સમસ્યા શરીરમાં નહીં, મનમાં ઊભી થયેલી વાર્તામાં હોય છે

નિલેશ અને શિલ્પાની વાર્તા આપણને એક નાની પણ ખૂબ મહત્વની વાત શીખવે છે.

ક્યારેક એક નાની ઘટના મનમાં મોટો અર્થ ધારણ કરી લે છે.

એક રાત્રે ઉત્થાન ટકી ન રહ્યું—

અને શિલ્પાએ તેને પોતાના શરીર સાથે જોડ્યું.

નિલેશે તેને પોતાની પુરુષત્વની નિષ્ફળતા સાથે જોડ્યું.

બંનેએ પોતાની રીતે અર્થ કાઢ્યો.

પણ કોઈએ એકબીજાને પૂછ્યું જ નહીં—

“ખરેખર થયું શું હતું?”

જ્યારે વાત થઈ, ત્યારે ગેરસમજની આખી દીવાલ ધીમે ધીમે તૂટી ગઈ.

એટલે જ દાંપત્યમાં કેટલીક વાર સૌથી પહેલી સારવાર દવા નથી હોતી.

ક્યારેક તે હોય છે—

એક કપ કોફી.

એક પકડેલો હાથ.

એક ખુલ્લી વાત.

અને એક વાક્ય—

“ચાલ, આપણે બંને મળીને સમજીએ.”

બોધ

પેરેન્ટહૂડ પછી જીવનની ગતિ બદલાઈ શકે છે. શરીર, ઊંઘ, જવાબદારીઓ અને સંબંધની દૈનિક પરિસ્થિતિ બદલાતાં પતિ-પત્ની વચ્ચે શારીરિક નજીકપણામાં લાંબો વિરામ પણ આવી શકે છે.

એવા વિરામ પછી ફરીથી નજીક આવતી વખતે સંકોચ, ગભરાટ અથવા Performance Anxiety અનુભવાય તો તેને તરત જ પ્રેમની કમી કે સંબંધની નિષ્ફળતા માનવી જરૂરી નથી.

ઘણી વાર શરૂઆત થાય છે—

ધીરજથી.

ખુલ્લા સંવાદથી.

એકબીજાની લાગણી સમજવાથી.

અને સૌથી મહત્વનું—

શારીરિક સંબંધને પરીક્ષા નહીં, પરંતુ બે હૃદય વચ્ચેની આત્મીયતા તરીકે ફરીથી સ્વીકારવાથી.

અને પ્રસૂતિ પછી એક વાત હંમેશાં યાદ રાખવી—નજીકપણાની ઉતાવળ કરતાં માતાની recovery, આરામ, સંમતિ અને સલામતી વધારે મહત્વની છે.

---

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો (FAQs)

પ્રસૂતિ પછી પતિ-પત્ની વચ્ચે શારીરિક અંતર આવવું સામાન્ય છે?

હા, બાળકના જન્મ પછી થાક, ઊંઘની અછત, બાળકની જવાબદારી, શારીરિક પુનઃપ્રાપ્તિ અને માનસિક બદલાવને કારણે પતિ-પત્ની વચ્ચે થોડા સમય માટે શારીરિક અંતર આવી શકે છે. બંનેની સંમતિ, આરામ અને તૈયારી મહત્વપૂર્ણ છે.

પ્રસૂતિ પછી ફરીથી જાતીય સંબંધ ક્યારે શરૂ કરી શકાય?

તે માટે કોઈ એક સમય દરેક દંપતી માટે યોગ્ય નથી. પ્રસૂતિ પછી રક્તસ્રાવ, ટાંકા અથવા શસ્ત્રક્રિયાની જગ્યાની સ્થિતિ, દુખાવો અને સ્ત્રીની શારીરિક-માનસિક તૈયારી ધ્યાનમાં લેવી જોઈએ. શંકા કે તકલીફ હોય તો સ્ત્રીરોગ નિષ્ણાતની સલાહ લેવી યોગ્ય છે.

લાંબા સમય પછી સંબંધ બાંધતી વખતે પુરુષને ઉત્થાનમાં મુશ્કેલી કેમ થઈ શકે?

લાંબા અંતર પછી “હું યોગ્ય રીતે કરી શકીશ કે નહીં?” જેવી ચિંતા, વધારે અપેક્ષા, પત્નીને સંતોષ આપી શકવાની ચિંતા અથવા અગાઉના અનુભવ વિશેનો ડર Performance Anxiety ઊભી કરી શકે છે. આવી સ્થિતિમાં માનસિક દબાણ જાતીય પ્રતિભાવને અસર કરી શકે છે.

શું પતિને ઉત્થાનમાં મુશ્કેલી પડે તો તેનો અર્થ પત્ની પ્રત્યે આકર્ષણ ઘટી ગયું એવો થાય?

જરૂરી નથી. એક પ્રસંગે ઉત્થાનમાં મુશ્કેલી થવી આકર્ષણની કમી સાબિત કરતી નથી. ચિંતા, થાક, તણાવ, સંબંધમાં ગેરસમજ અથવા અન્ય શારીરિક કારણો પણ ભૂમિકા ભજવી શકે છે.

પ્રસૂતિ પછી દાંપત્યમાં આત્મીયતા કેવી રીતે ફરીથી વિકસાવી શકાય?

ફરીથી નજીક આવવાની શરૂઆત માત્ર જાતીય સંબંધથી કરવાની જરૂર નથી. વાતચીત, હાથ પકડવો, સાથે બેસવું, આલિંગન, સ્નેહભર્યો સ્પર્શ અને Foreplay માટે સમય આપવાથી વિશ્વાસ અને આરામ ધીમે ધીમે પાછા આવી શકે છે.

---

---